Nie wierzę i nie uwierzę. Zaraz zadzwonię na policję i nałgam jak tylko potrafię. Przecież nie można tak kończyć, upaść i nie wstać już nigdy. Przecież tak nie wolno!

Mama miała rację.

Świat jest pooojebany. Ludzie jeszcze bardziej.

Nigdy więcej.

Nie będę udawać, że wszystko jest idealnie. Znajdę sobie milion pięćset sto siedemset zajęć tylko po to, by pokazać mu jak cudowna jest obojętność połączona z ignorancją. Najwyżej przesiedzę cały dzień przed telewizorem, a esej sam będzie się pisał i pisał i pisał..

Za dwadzieścia cztery godziny i czterdzieści pięć minut będzie w Polsce.

Zadzwoniłam. I tak nie oddzwoni.

Myślałam. I tak nie pomyśli.

Znów wszystko się wali.

Nie trzymałam kciuków tak mocno. W ogóle nie trzymałam. Mam go dość od wczoraj.

Jest dwudziesta trzecia. Za dwanaście godzin będzie siedział w samolocie, a ja będę zaciskać kciuki tak mocno, że nabiorą sinego koloru i będą boleć mnie kości. Już popadam w rozpaczliwą tęsknotę i mam monotematyczność myśli. Zresztą bądźmy szczerzy – od piętnastego jestem monotematyczna. To dziesięć dni. Raczej dopiero dziesięć niż już dziesięć. I jestem zmęczona zabieganiem o kontakt, pseudoproszeniem o wymianę kilku zdań. Miałam się wyczilałtować, ale wiesz.. Nie da się tak, gdy jest się w takim stanie, jak ja. Rozpaczliwie potrzebuję, pożądam, pragnę i wielbię go aż do szpiku kości jego i mojego. Mówił, że jestem najlepsza. Gówno prawda! Ja dopiero będę najlepsza. Mam parcie na doskonałość w każdym calu, ale tylko dla niego. Jestem gotowa na poświęcenia, na trudne wybory burzące moje życiowe plany.

Jestem gotowa.

Romeo jedzie jutro na Wyspy Kanaryjskie na pięć dni, a Julia już tęskni.

Nawet nie chce myśleć o tej tęsknocie, która zacznie się jutro.

Tymbardziej, że oglądałam wczoraj kiepski film o rekinach, także bać się będę potrójnie = sam wyjazd + rekiny + inne babsztyle.

Do szpiku kości Cię chcę.

Mimo wszystko, nie jest tak, jak być powinno.

Popadam w myślową monotematyczność. Kilkadziesiąt razy na dzień tworzę w swojej głowce półscenariusze jak to łapie mnie od tyłu, wsadza ręce po bluzkę, dotyka piersi jednocześnie całując mnie po szyi. A gdy już oprzytomnieję, uświadamiam sobie, że mam wypieki na twarzy, bo moje wyobrażenia zawędrowały zdecydowanie dalej niż całowanie szyi.

Nie mogę się doczekać. Chcę już! Zrobię mu miejsce w moich szafkach z ubraniami. Dam dodatkową poduszkę, chociaż to zbyteczne, bo mam nadzieję, że zmieścimy się na jednej. Rozumiesz – body to body. Właśnie..